In dit artikel staat beschreven hoe Rebalancing sessies voor mijzelf hebben gewerkt. 

Op weg naar de stilte 
Van denken naar voelen naar zijn.

Wie denk je wel dat je bent!!! Oorverdovend was de stem van mijn gedachten. Destructief, kleinerend en vol angst en woede. De wereld is tegen je en gevaarlijk, jij bent niets, je kunt niets, en je wint het niet, je wint het niet.  

Dit zijn maar enkele gedachten die dagelijks hun kop opstaken en waartegen ik mij beschermen moest. Wat een opgave. Mijn verstand was en is zo sterk, mijn concepten, gewoontes en oordelen zo vasthoudend. Pijnlijke herinneringen bestookten mij en mijn lichaam raakte in de ban van angst. Ik wilde uit de greep van mijn verleden komen en realiseerde me dat praten en nadenken niet de oplossing was. Ik zocht iets met lichaamswerk en vond Rebalancing.

Dit is de weg die ik gaande ben.

Een van de belangrijkste dingen die ik heb geleerd is waarnemen. Waarnemen zonder oordeel. Belangstellend nam ik mijn gedachten waar. Ik heb gemerkt dat gedachten daarmee hun macht verliezen. Het zijn gewoon gedachten die voorbij gaan. Vaak nog niet eens waar ook. En terwijl ik dat zo deed werd het soms ook even stil. 

Mijn ademhaling leerde ik gebruiken om meer in mijn lichaam te komen en mijn denken te stoppen. Denken en bewust ademhalen gaan niet samen. Door de bezielde handen van de Rebalancer met mijn adem aan te raken reanimeerde ik mijn lichaam. Ik bracht er meer bewustzijn en leven in. Steeds beter leerde ik mijn lichaam kennen en erin te zijn.  Wonen in mijn lichaam, mijn angstig en gewonde lichaam. Met daarin verborgen nare gevoelens. Wilde ik mij hier thuisvoelen dan moest ik grondig kennismaken met mijn huisgenoten. En ook hier was de uitnodiging: wees aanwezig, en verwelkom wat zich openbaart. Hallo, eenzaamheid laat me je eens goed bekijken. Dag vertwijfeling, wat houdt jou levend? Hé schaamte, jij ook hier?

Doordat ik met aandacht werd aangeraakt ging ik letterlijk aan de hand van de Rebalancer in mijn lichaam de donkere ruimtes binnen, deed aarzelend de gordijnen open en zette de bewoners in het licht. Steeds lichter werd mijn huis, mijn lichaam. Hierbij was de aanwezigheid van de Rebalancer van groot belang.. Haar aandachtige aanraking hielp mij de gebieden in mijn lichaam bezoeken die voor mij alleen onbereikbaar waren. Zij hield mij uit het lawaai van mijn gedachten . En als ik trots of angstig was dan inspireerde ze mij tot genoeg moed om die te laten varen. Wat ik deed was het mij toe eigenen van pijn en lijden. Het was nodig om mijn pijn te voelen, en mijn gevoelens mij toe te eigenen. Ik had mij gewapend tegen pijn maar onder mijn harnas waren ook mijn zachtheid en liefde verdwenen. Toen ik ruimte maakte en me opende voor het lijden konden deze kwaliteiten zichtbaar en voelbaar worden. En meer nog. Mijn wezen begon zich te ontsluieren. Ik ving een glimp op van wie ik in essentie ben. Liefdevol, levendig, krachtig en zacht, geduldig en verdraaid ondeugend.  

Het werd tijd voor het loslaten van pijn en lijden. Dat bleek niet zo eenvoudig. Dat lijkt misschien gek, want wie wil er nou lijden. Maar als je lange tijd bezig bent geweest met pijn, of dat nu is door ze niet te voelen of juist wel dan valt het niet mee om die pijn los te laten. Want wie ben ik zonder pijn, wie ben ik zonder mijn traumatische verleden? Het was een behoorlijke schok om dat onder ogen te zien, mijn gehechtheid aan mijn pijn. En toen ik ook dat bestaansrecht gaf kon ik afscheid nemen van mijn verleden als identiteit van waaruit ik leefde. Steeds lichter werd ik en in mij werd het stiller. In het heden leven is een stuk makkelijker geworden nu ik mezelf kan waarnemen. Ik ben niet mijn gedachten. Gevoelens kunnen komen en gaan. Ik ben niet mijn lichaam, ik ben in mijn lichaam. Daar ervaar ik het Nu. Meer en meer kan ik aanwezig zijn met wat is. Daar is overgave voor nodig. Niet meer vechten tegen maar ja zeggen tegen elke ervaring, of dat nu pijn is of vreugde. De gift van overgave is zo groot. Ik open mij van binnen uit en ervaar mijn aanwezigheid, mijn wezen, mijn zijn. Het wordt stil en ik ben….wie ik ben (Ha net als God: ik ben wie ik ben)  

Ik kan mij overgeven omdat mijn vertrouwen dat het leven het goed met me voor heeft is gegroeid. Ik bezie mezelf en de weg die ik heb afgelegd met liefde en waardering. Ik ben een vriendin van mij.  

Kortgeleden deed ik nog een belangrijke ontdekking. Er is een stem in mij die zegt dat ik niets bijzonders ben en blijkbaar geloofde ik dat ook. Want ik was wel heel erg mijn best aan het doen om bijzonder te zijn en me bijzonder te voelen. Ik herinnerde me een sessie waarin ik werd uitgenodigd om te voelen wat het is om niets bijzonders te zijn. En wat bleek? Er schuilt een enorme vrijheid in niets bijzonders zijn, niets voorstellen. Niets meer waar ik aan voldoen moet, ik ben niets dus kan ik alles. Ik kan alles zijn. Ik kan Zijn. Ik herinnerde me die vrijheid en op dat moment kon ik mijn ego loslaten en het rijk van Zijn betreden. Het stille, onmetelijke en eeuwige rijk van Liefde waarvoor geen naam is.  

Elke dag leg ik gedeeltes van deze route af. Ik kan niet zeggen: ik heb de weg afgelegd, ik ben op mijn bestemming aangekomen. Elke dag nog als ik even niet oplet, even niet wakker ben word ik ontvoerd door mijn denken. Bewustzijn, liefdevolle aanwezigheid is de sleutel waarmee ik weer ontsnap.  

Ik bevind mij aan de rand van de stilte,
mijn ik verliest zijn waarde,
ervaringen gaan door mij heen 
alsof ik doorlaatbaar ben en oplos.Ik begeef mij in de stilte,
mijn stervend ego fluistert: 
Wie denk je wel dat je bent !!
Een glimlach antwoordt.

Dit artikel is geïnspireerd op mijn ervaringen met Rebalancing en
Eckhart Tolle:  De kracht van het Nu in de praktijk
Trudy Kalisvaart
2004